Translate

Τετάρτη, 31 Ιουλίου 2019

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

            ΚΑΛΛΙΟΠΗ Ι. ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ 



 Η Καλλιόπη Δημητροπούλου του Ιωάννη, γεννήθηκε και μεγάλωσε στους καταπράσινους κάμπους της Ολύμπιας γης και στις παράκτιες  αμμουδιές του Ιονίου. Υπέροχες καταβολές, που παρέμειναν ανεξίτηλες  και την επηρέασαν στη ζωή  και την πορεία της. Έχει σπουδάσει Φιλοσοφία, Παιδαγωγική και Ψυχολογία στη Φιλοσοφική Σχολή  και Θεολογία, στο Εθνικό και Καποδιστριακό  Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ζει στην Αθήνα και εργάζεται ως εκπαιδευτικός στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση. Αγαπά τη ζωή, τα βιβλία και τους μαθητές της. Είναι μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών και του Ελληνικού Πολιτιστικού Ομίλου Κυπρίων. Έχει διατελέσει ως μέλος σε κριτικές επιτροπές αξιολόγησης σε  λογοτεχνικούς διαγωνισμούς και ποιήματά της έχουν ανθολογηθεί σε Ανθολόγια.Ποιήματά της δημοσιεύονται σε λογοτεχνικά περιοδικά και σε λογοτεχνικούς διαδικτυακούς ιστοτόπους (Βακχικόν, τοβιβλίο.nετ, koukidaki, bonsaistories, 25η ώρα, microstory, αντί × λόγου, 120λέξεις, fractal, inner). Συνεντεύξεις της έχουν φιλοξενηθεί στο ραδιόφωνο, σε λογοτεχνικά περιοδικά, σε λογοτεχνικές ιστοσελίδες και εφημερίδες.
- Καταχώρηση στους ποιητές του 21ου αιώνα από την Εγκυκλοπαίδεια "ΧΑΡΗ ΠΑΤΣΗ" ( 28ος λογοτεχνικός τόμος,έκδοση Ιούλιος 2015).
-Συμμετοχή  στην πρόσκληση της Πανελλήνιας Ποιητικής Δράσης με θέμα: «Η επανένωση των μαρμάρων του Παρθενώνα και η αναγνώριση της πολιτιστικής μας κληρονομιάς,αδιαμφισβήτητο δικαίωμα των Ελλήνων» (28/9/2014)
-Συμμετοχή  στην εκδήλωση "Παγκόσμια ειρήνη και σεβασμός στην πολιτιστική κληρονομιά των λαών" στο Χατζηγιάννειο Πνευματικό Κέντρο Λάρισας με το ποίημα "Ειρήνη εστί"  (27/9/2014).
Γράφει κυρίως ποίηση και υπογράφει ένα μικρό δείγμα γραφής της στο ιστολόγιο http://litsadimitropoulou.blogspot.gr/

                                                                                             
ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ: 
 - B βραβείο στον 2ο Πανελλήνιο Ποιητικό Διαγωνισμό του Λαογραφικού Ομίλου Μελίκης και Περιχώρων Ημαθίας (απονομή Μελίκη Ημαθίας 10/5/2014).
- Β έπαινος στον 4ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό Ποίησης  "Βραυρώνια 2014" της Ομοσπονδίας  Εξωραϊστικών και Εκπολιτιστικών Συλλόγων Αρτέμιδος- Σπάτων (απονομή Αρτέμιδα Αττικής12/6/2014).
- Έπαινος στον 14ο Διεθνή Λογοτεχνικό Διαγωνισμό του περιοδικού Λόγου,Τέχνης και Πολιτισμού "Κελαινώ" (απονομή Ίλιον Αττικής 22/11/2014)
- Έπαινος στον 33ο Πανελλήνιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών (απονομή Αθήνα 15/2/2015)
- Διάκριση στον Πανελλήνιο Λογοτεχνικό διαγωνισμό βιβλίου "Ασημένια σελίδα" 2014 των εκδόσεων Εντύποις και εκδόσεων Μωραϊτη με το ποίημα "Νέα Γκουέρνικα" (απονομή Αθήνα (5/6/2015).
- Γ βραβείο από το Πανεπιστήμιο Κύπρου στον Διεθνή διαγωνισμό με θέμα "Η φύση στην ποίηση" (απονομή Λευκωσία 27/3/2015) 
- Διάκριση στον 1ο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό bonsaistories με το διήγημα "Η ιστορία της φλογέρας" (Απρίλιος 2015)
- Έπαινος στον 5ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό Ποίησης  "Βραυρώνια 2015" της Ομοσπονδίας  Εξωραϊστικών και Εκπολιτιστικών Συλλόγων Αρτέμιδος- Σπάτων (απονομή Αρτέμιδα Αττικής 12/7/2015)
- Διάκριση στον 1ο Ποιητικό Διαγωνισμό bonsaistories (Ιούλιος 2015)
- Γ βραβείο στον Δ! Πανελλήνιο Ποιητικό Διαγωνισμό "Καισάριος Δαπόντες" του δήμου Σκοπέλου 2015 (απονομή Σκόπελος 11/9/2015)
- 3ος Έπαινος ποίησης στον 15ο Πανελλήνιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό Εταιρίας Τεχνών, Επιστήμης και Πολιτισμού Κερατσινίου (απονομή Αμφιάλη 3/10/2015)
- Β βραβείο στον 15ο Διεθνή Λογοτεχνικό Διαγωνισμό του περιοδικού Λόγου,Τέχνης και Πολιτισμού "Κελαινώ" (απονομή ΄Ιλιον Αττικής1/11/2015)
- 2ος Έπαινος ποίησης στον 1ο Πανελλήνιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό του Πνευματικού Κέντρου Δήμου Λευκάδας, Συνδέσμου Φιλολόγων Λευκάδας και Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχών (απονομή Λευκάδα 5/12/2015)
- Α Βραβείο ποίησης στον διαγωνισμό Τεχνών "Ποίηση & Δημιουργία" (απονομή Αθήνα 15/11/2015)
- Γ Βραβείο στον 1ο Πρότυπο Διαδικτυακό Διαγωνισμό Ποίησης "Λογοτεχνικά βιβλία"(απονομή Αθήνα 27/12/2015) 
- Α Βραβείο ποίησης στον 6ο Παγκόσμιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό του Ελληνικού Πολιτιστικού Ομίλου Κυπρίων (απονομή Αθήνα 10/1/2016 ) 
- Βραβείο "ΚΑΔΜΕΙΑ"στον 4ο Παγκόσμιο Ποιητικό Διαγωνισμό της Αμφικτυονίας Ελληνισμού με θέμα "Το αρχαίο ελληνικό μεγαλείο"(απονομή Θεσ/νίκη 6/3/2016)   
-Έπαινος στον 2ο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό bonsaistories με το διήγημα "Φενταγίν" (18/1/2016).  
- Βραβείο στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Ποίησης του EARTH POERTH & LITERARY FESTIVAL(απονομή Θεσσαλονίκη 15/5/2016).
-Τιμητική διάκριση στον 2ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό Ποίησης "Αρχείου Ιστορίας και Τέχνης" Καισάρειας Κοζάνης (απονομή Κοζάνη 12/6/2016)                        
- Διάκριση στους 31ους Παγκόσμιους Δελφικούς Αγώνες Ποίησης 2016 (απονομή Δελφοί 12/6/2016) 
- Β Έπαινος στον 5ο Πανελλήνιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό Πνευματικής Συντροφιάς Λεμεσού (απονομή Λεμεσός 23/9/2016)
- Α βραβείο στον Ε Πανελλήνιο Ποιητικό Διαγωνισμό "Καισάριος Δαπόντες" (απονομή Σκόπελος 2/9/2016)
- Γ βραβείο στον Παγκόσμιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό Τέχνης και Πολιτισμού " Κελαινώ" (απονομή Ίλιον 12/11/2016).
- Έπαινος στον 6ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό Ποίησης  "Βραυρώνια 2016" της Ομοσπονδίας  Εξωραϊστικών και Εκπολιτιστικών Συλλόγων Αρτέμιδος- Σπάτων (απονομή Αρτέμιδα Αττικής 1/10/2016
- Α Βραβείο UNESCO στον 1ο Διεθνή Ποιητικό Διαγωνισμό με θέμα: "Μια ωδή στον Διονύσιο Σολωμό" (απονομή Κεφαλονιά 15/10/2016)
- Β βραβείο στον Λογοτεχνικό Διαγωνισμό από την Ένωση Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος (απονομή Θεσσαλονίκη 20/12/2016)
-Έπαινος στον 35 Λογοτεχνικό Διαγωνισμό της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών (απονομή Αθήνα 20/1/2017)
-Α Βραβείο και κατάταξη στην κατηγορία "Δυνατή ποίηση" στον 7ο Παγκόσμιο Λογοτεχνικό διαγωνισμό από τον Ελληνικό Πολιτιστικό Όμιλο Κυπρίων (απονομή Αθήνα 12/3/2017)
- Α Βραβείο Λογοτεχνικού Δοκιμίου στον 7ο Παγκόσμιο Λογοτεχνικό διαγωνισμό από τον Ελληνικό Πολιτιστικό Όμιλο Κυπρίων (απονομή Αθήνα 12/32017)
- Α Βραβείο Διηγήματος στον 7ο Παγκόσμιο Λογοτεχνικό διαγωνισμό από τον Ελληνικό Πολιτιστικό Όμιλο Κυπρίων (απονομή Αθήνα 12/3/2017)
- Έπαινος στην 39η Διεθνή Γιορτή Ποιητών "ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΕΙΑ 2017" από τη Διεθνή Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών και Καλλιτεχνών.
- Γ Βραβείο στους 32ους Δελφικούς Ποιητικούς Αγώνες της Π.Ε.Λ (απονομή Δελφοί 11/6/2017).
- Β Βραβείο στον 2ο Ποιητικό Διαγωνισμό bonsaistories (απονομή Αθήνα 16/6/2017) 
- Γ βραβείο στον ΣΤ Πανελλήνιο Ποιητικό Διαγωνισμό "Καισάριος Δαπόντες" (απονομή Σκόπελος  /9/2017)

ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΑ:
"Της Μούσας Επίκληση", εκδόσεις Βεργίνα 2017.
Συμμετοχή στην έκδοση "Καλλιτεχνικό Ημερολόγιο 2017" από τις Εκδόσεις "τοβιβλίο" 2017.
Ανθολόγιο ποίησης "τρενογραφίες" από τις εκδόσεις "τοβιβλίο" Μάιος 2016.
Συμμετοχή σε συλλογικό λογοτεχνικό βιβλίο από την Ένωση Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος: "Πανανθρώπινες αξίες"2016, Εχέδωρος Εκδοτική.
Συμμετοχή σε συλλογικό λογοτεχνικό ebook: 25th Hour Projekt 2016                 Συμμετοχή σε συλλογικό λογοτεχνικό βιβλίο: "Μια εικόνα...χίλιες λέξεις" από τις Εκδόσεις "τοβιβλίο" 2016 τόμος Β.
"Πνοές Λόγου &Τέχνης" Χειμώνας 2015  Τεύχος 20-21 (συλλογικό)
"Μαζί είμαστε πιο πολλοί και από εμάς τους ίδιους" πεζά και ποιήματα έκδοση από Δίκτυο Αλληλεγγύης Καισαριανής (11/12/2015)
"2η ομαδική Ποιητική συλλογή" Σεπτέμβριος 2015 από τις εκδόσεις Διάνυσμα.
"Ανθολόγιο ποιήσεως" Ιούλιος 2015 από τις Εκδόσεις Όστρια.
"Ανθολόγιο ποιήσεως" Απρίλιος 2015 από τις Εκδόσεις Όστρια.
 "Diasporic Literature"  Απρίλης 2015 Ανθολόγιο ποίησης  του παροικιακού ελληνισμού της Αυστραλίας.
Ανθολόγιο ποίησης "Ασημένια σελίδα" με βραβευμένα ποιήματα από τις εκδόσεις ΕΝΤΥΠΟΙΣ και τις εκδόσεις ΜΩΡΑΙΤΗΣ(2015).
Ανθολόγιο ποίησης με βραβευμένα ποιήματα, με τίτλο:"Τα παιδιά" από τις εκδόσεις ARS POETICA (2015).
Συμμετοχή στην έκδοση "Καλλιτεχνικό Ημερολόγιο 2015" από τις Εκδόσεις "τοβιβλίο" 2015.
Συμμετοχή σε συλλογικό λογοτεχνικό βιβλίο: "Μια εικόνα...χίλιες λέξεις" από τις Εκδόσεις "τοβιβλίο"2014 τόμος Α.

Πέμπτη, 31 Μαΐου 2018

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ "ΤΗΣ ΜΟΥΣΑΣ ΕΠΙΚΛΗΣΗ"


Η ομιλία του κ. Κώστα Καρούσου, προέδρου της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών, κεντρικού ομιλητή στην παρουσίαση του βιβλίου μου! 
«Της Μούσας Επίκληση»
Της Καλλιόπης Ι. Δημητροπούλου
Ποίηση, εκδ. Βεργίνα, Αθήνα 2017
Εκλεκτοί προσκεκλημένοι, φίλες και φίλοι
Η ποιήτρια, γνώστρια της αισθητικής πλατύτητας που εκφέρει και έχει ο λόγος της ποίησης, όταν δονείται από λέξεις που κατευοδώνουν τη ζωή και τον άνθρωπο, της όποιας ανάτασης, θαρρείς ότι ενυπάρχει αποκρυπτόμενη και αναδυόμενη στο φως της συναισθηματικής και ψυχικής έξαρσης της ποιήτριας και ταυτόχρονα διασπάται σε μύριες ηχητικές και λεκτικές αναλαμπές, που αισθητικά εξαγνίζουν και αποκαθαίρουν αυτή την ομορφιά, της πνευματικής πανδαισίας που χαρίζουν.
Δεν είναι πολλά τα βιβλία, που έχουν αυτή την παλλόμενη ομορφιά της αισθαντικότητας και της αυθεντικότητας, και βεβαίως δεν είναι μόνο το χαρισματικό λουλούδι της έμπνευσης, αλλά το χρόνιο και διαφυλλασσόμενο αποτέλεσμα της τριβής, με το ποιητικό αντικείμενο. Η λέξη και το ποίημα γαλβανήθηκαν κατ’ επανάληψη στην κονίστρα της ζωής και επαναλειτούργησαν στις μυλόπετρες της ζωής, και επαναδιατάχτηκαν –ως ποίημα πλέον– στο ποιητικό κείμενο. Η επεξεργασία, της καλύτερης –κάθε φορά– και πιστότερης, ψυχικής απόδοσης εννοιών, ήχων και ιδεών, γίνεται –κάποτε για τον δημιουργό– ένας λεξικίνητος τρόπος (μιας παντοδύναμης υπομονής φορέας) που ανατρέπει τα καθιερωμένα σταθμά κρίσης και αισθητικής αξιολόγησης του κειμένου και ανεβάζει περισσότερο στο κοινωνικό μας γίγνεσθαι –όπως εδώ– την αξιοπιστία και τη λυτρωτική, λυρική δωρεά του στον αναγνώστη, γιατί ακριβώς ο στίχος παίρνει όλο το ζύγι και το βάρος της κοινωνικότητας και της αμεσότητας του χώρου και του περιβάλλοντος που δρα ο λογοτέχνης. Ως άτομο που διδάσκει και επικοινωνεί καθημερινά με αδιαμόρφωτους χαρακτήρες νιότης, είχε και έχει την ικανότητα και της αντίστασης και της αξιολόγησης του λόγου.
Αφουγκράζεται –η ποιήτρια– όλο το μοσχολίβανο της ποίησης του καιρού μας, κι αυτό ζωντανεύει, φυσικά στο ποίημα, τον ποιητικό λόγο, κοινωνικοποιημένο και μουσικο-θεατρο-ποιημένο, κατά πώς η ζωή το λάξευσε και το κέντησε στην αρμονία της ψυχής και του πνεύματος της δημιουργού. Έσκυψε η ποιήτρια με κοινωνικό στοχασμό και αναζήτησε τις καλύτερες διεξόδους αξιολόγησης των ανθρώπων και της ποίησης σήμερα.
Η χρήση του υπερρεαλισμού, με στοιχεία υπερβατικότητας και συναισθηματικής ροής, είναι το κατ’ εξοχήν προσεγγίσιμο στοιχείο της ποίησής της. Εδώ ο υπερρεαλισμός υπηρετεί το κοινωνικό πεδίο και είναι –εν πολλοίς– το αντίβαρο στην αφαιρετικότητα του στίχου. Η δυναμική του απορρέει από την εννοιογενετική δύναμη της λέξης, από την εξαιρετική και εκθεσιακή παρουσίαση της φύσης, από την καταγγελτική (χωρίς διδακτισμό) στάθμη, της ανυπεράσπιστης πραγματικότητας των πολλών, και πως λυρικά, ιδιότυπα, στοχαστικά και προσεγμένα την αποκωδικοποιεί. Η ποιητική φόρμα και το ύφος, βοηθάει και τονώνει το ηθικό στοιχείο και την αμοιβαιότητα. Ας κάνουμε μια σύντομη επιλογή στίχων.
«Ο ραψωδός χρόνος, στης σοφίας το λίκνο // τη λάμψη υμνεί //
με εγκώμιο ηλιόλουστης γνώσης // Ήλιος θεός τα μάτια μου λούζει // με ασημόφυλλο κλάδο ελιάς πλέκω στεφάνι».
«Οι φωνές των πολέμων // ματώνουν τις αρτηρίες του κόσμου //
…σπονδή σοφίας και γνώσης // η ηχώ της σμίλης του ωραίου //
…Οι παλιές λέξεις που κρατήσαμε // …δονούν τους καθρέφτες στον ύπνο μας».
Η ποιότητα, η υψηλή στάθμη της ποιητικής έκφρασης, η νοηματική ευρηματικότητα, η ομαλή διαδοχή των εικόνων, το μουσικό στοιχείο της εσωτερικότητας, η καλοδιατυπωμένη λεκτική της πρωτοτυπία κλπ. προσδίδουν μιαν ιδιάζουσα γοητεία θελκτικής – ποιητικής ατμόσφαιρας, που σε καθηλώνει ακόμη περισσότερο, η ευρύτητα της χρήσης της γλώσσας και ο συνεχόμενος και γλυκύς και ποικιλόσχημος ποιητικός οίστρος του βιβλίου. Εδώ η ποίηση ανηφορίζει με καλπάζουσα –συχνά-πυκνά– ιδεόσχημη και πολύστροφη την εννοιογενετική της ετυμολογία και ανασύνθεση των εκφραστικών της μέσων.
Ας δούμε, επιλεκτικά, σκόρπιους στίχους της ποιήτριας και τον λυρικό – προσωπικό προσανατολισμό της.
«Κάθε πρωί βουτούσαμε τον κουβά στο πηγάδι
και ανεβάζαμε καπνισμένες πέτρες» (σελ. 86)
«Στο στήθος ασπίδα κρατώ // της Κυριακής ενάλιες ανάσες
νοιώθω, τρυγώ // το απύθμενο της ραστώνης το φως» (σελ. 84)
«Το αντίδωρο χρειάζομαι // της ΝΙΟΤΗΣ… // ευλαβικά το προσμένω
για ν’ ανοίξω διάπλατα // το παραθύρι της ζωής μου
το αντίδωρο χρειάζομαι // της ΕΙΡΗΝΗΣ» (σελ. 82)
«Το ωραιότερο ποίημα το κρατώ για σένα
μυρωδικό που φύτρωσε σε ηλιόπετρες ανάσες» (σελ. 81)
Παρατηρούμε ένα περιφερόμενο συναίσθημα, που όμως προσγειώνεται πάντοτε στον άνθρωπο και πίσω από την κοινωνική διαπίστωση που αφορά τη ΝΙΟΤΗ και την ΕΙΡΗΝΗ. Πίσω από τη διαπίστωση του άδειου κουβά, που ανασύρουμε –κάποτε– στη ζωή μας, και πίσω από «το ωραιότερο ποίημα» που ο καθένας προσφέρει ή μπορεί να προσφέρει, υπάρχει το αντίδωρο της ανάσας που «φύτρωσε» στο καμίνι της γνώσης, της εμπειρίας, της αδιάκοπης προσμονής, της διάπλατης παιδείας, της αναστάσιμης άνοιξης, της κοπιαστικής επιβίωσης, στις θαλερές και αλκυονίδες μέρες της ζωής, στο λαχτάρισμα της δημιουργίας που δημιούργησαν και γεννήθηκαν «σε ηλιόπετρες ανάσες». Γνωρίζει, πως ανασαίνουμε τη ζωή ευρισκόμενοι πάνω στην πέτρα (της βιοτής) που πυρώνουν οι ανακολουθίες και τ’ απρόσμενα –κάποτε– γεγονότα.
Στοιχεία, λοιπόν (της ποίησης – εδώ), που προσυπογράφουν το εξαιρετικό αισθητικό αποτέλεσμα της δημιουργίας, είναι το ολοζωής γενναίο σφυροκόπημα του λόγου, πάνω στις αμείλικτες συμπληγάδες της καθημερινότητας, τότε σίγουρα «το ωραιότερο ποίημα» γίνεται το άσπιλο πλεούμενο της ψυχής, που ευωδιάζει και μυρώνει το στίχο. Γράφει η ποιήτρια:
«Με μια χούφτα ήλιο καρφωμένο στο στέρνο
η θάλασσα ανεβάζει τα νησιά της στα ύψη...//
Αλήθεια πώς δροσερεύουν οι ψυχές;»
Το ελληνικό στοιχείο του φωτός, της θάλασσας, της πύρας, της βλάστησης, των κυμάτων κ.λπ. γίνεται το απαλό σιγοτραγούδισμα – σα «μαϊστράλι ατίθασο» σ’ όλο το εύρος της ποιητικής κατάθεσης. Η ποιήτρια βρίσκεται, θαρρείς, σ’ ένα μόνιμο ανέμισμα οίστρου, σφριγηλότητας, αναρίγησης και δροσερεμένης ποιητικής αύρας, που τροφοδοτεί αενάως τη λεκτική ωραιότητα του στίχου, τη λυτρωτική φορά του στίχου, την ανθίζουσα και συμπαντική του ανασεμιά, την εικαστική του ακροβασία και την εικονική αντανάκλαση της ζωής. Γράφει:
«Κρατάμε στον κόρφο χρόνια και χρόνια
τη μέντα και λευκό μπουγαρίνι // του νου τ’ αστραπόβροντο
…για να μυρίσουμε τα λόγια των Αρχαγγέλων φίλων
…κανένα πιότερο αγαθό δεν μας έλαχε».
Λίγες φορές –ως τώρα– εκλεκτοί φίλοι, συνάντησα τέτοια ποικιλία ποιητικής και λυρικής ανθοφορίας, σε μια σπατάλη άνυδρης ποίησης που ξεπηδάει στις μέρες μας. Και θεωρώ άνυδρη την ποίηση εκείνη που τριγυρνά μόνο στην αποκλειστική υποκειμενικότητα του δημιουργού, έξω –εν πολλοίς– από την κοινωνική και πνευματική αποστολή της τέχνης του λόγου και της ποίησης φυσικά. Αυτή την αστρόσκονη της καθημερινότητας, που κατακάθεται μέσα μας η ποιήτρια την έκανε στίχο φωτεινό, καρτερικό, γλυκόπιοτο και ανθεκτικό στη ζωή. Γράφει (σελ. 68):
«Μ’ ένα κλωνάρι στεναγμό στο βλέμμα
σταθήκαμε σιμά στων λογισμών την κρύπτη
με το χαμόγελο που σφίγγαμε στα χείλια
κι αναφωνούσαμε στις έγνοιες // …μέσα στου χάους το αντάριασμα
της μήτριας ελπίδας τη γόνιμη ρωγμή».
Η Ελλάδα, κι ό,τι περικλείει, μ’ όλες τις πηγές της ζωής, τις κυκλώπειες και ιστορικές αλήθειες που αναβρύζει διαχρονικά γίνεται στην ποίηση της Λίτσας Δημητροπούλου ένα πανερωτικό λίκνισμα ιδεών και ποιητικής ευφορίας ταξίδι. Στην ποίησή της υπάρχει μια τάση ασυμβίβαστης προοπτικής σε θέματα ήθους και αξιοπρέπειας και στα θέματα της ελευθερίας και της αποταμιευμένης πολιτιστικής μας και ιστορικής μας παράδοσης. Θέλει το άτομο, όχι μόνο συνοδοιπόρο αλλά και πνευματικό ανιχνευτή, με το ρόλο του κοινωνικού δημιουργού, της πνευματικής αφύπνισης στη νόηση, στην τέχνη, στη λογοτεχνία, στην πρακτική διάσωση και συνέχιση της τεράστιας κληρονομιάς μας. Γράφει:
«Φόρεσα το πράσινο της ελιάς // σ’ ακροπόλεις και κάστρα ανάμεσα
ν’ αγκαλιάσω ανθρώπους // …την ελπίδα της νίκης ζώστηκα
και ύψωσα λάβαρο τη ζωή χαρισάμενη
στις χαράδρες μοναχή μια χρυσή ανεμώνη
ψάλλει την ειρήνη επί γης. // Ο χτύπος της καρδιάς, ρολόι που
ανασαίνει, νιώθει // διψάει για Παρθενώνες».
Η ποιήτρια Καλλιόπη Δημητροπούλου πασχίζει να δώσει –και το καταφέρνει άμεσα και αποτελεσματικά– καθοριστική πορεία και στην ανάγνωση και στην προσήλωση του στίχου, ακόμη μουσική και ροϊκή πολυσημασία και έκταση γενικότερα στο ποίημα. Εδώ η ποίηση δεν είναι μια απλή διαδικαστική αποτύπωση και διατύπωση της όποιας εμπνευστικής της κατάθεσης, αλλά μια πολλαπλή συνολικότητα κραδασμών της ψυχής της, που θεωρώ πραγματική ευλογία τον τρόπο της ποιητικής της εξέλιξης και λυρικής της ευρύτητας. Ως φιλόλογος και ως ποιήτρια, δρα ταυτόχρονα, και η ουσία της ποιητικής σύνθεσης γίνεται ο σφυρήλατος λίθος αυτών των αξιών που κομίζει το ποίημα και το έργο της.
Αίθουσα Αντώνη Τρίτση
Αθήνα 11.2.2017
Κώστας Καρούσος

Τετάρτη, 16 Αυγούστου 2017

ΟΜΙΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΕΒΙΤΑΣ ΚΑΦΟΥΡΟΥ

Η ομιλία μου στην παρουσίαση της ποιητικής συλλογής “'Όσα δεν είπαμε”, εκδόσεις Όστρια, της Εβίτας Καφούρου.

“ΟΣΑ ΔΕΝ ΕΙΠΑΜΕ” είναι ο τίτλος της ποιητικής συλλογής της Εύης Καφούρου και η ποιήτρια μας καλεί στο δικό της ταξίδι ζωής. Τα ποιητικά της ζύγια ρυθμισμένα στην αυθεντικότητα του ανθρώπου πάλλονται εναγωνίως και πασχίζουν να ισορροπήσουν, όταν το απάνθρωπο πρόσωπο του σύγχρονου ανθρώπου εγκλωβίζεται στον μίτο της προσωπικής του Αριάδνης. Ένα ταξίδι παραινετικό με αρκετά βιωματικά στοιχεία, που μας προτρέπει να συνταχθούμε στα ονειρολόγια της ψυχής, στις διαδρομές της αγάπης, της αναγκαίας αναπνοής, της ελπίδας. Εκεί όπου η μοναξιά γίνεται φίλη, η αυταπάτη παρελθόν και τα λάθη μας ελκυστικά μοτίβα για νέα ταξίδια, μακριά από τη στασιμότητα και την πλάνη.  Με γλώσσα λιτή, απέριττη και ανάλαφρο εκφραστικό ύφος, η ποιητική δεινότητα της Καφούρου μας οδηγεί σε ποιητικά- φιλοσοφικά μονοπάτια, μας προβληματίζει και με καταγγελτική ποιητική φωνή μάς μιλά για ατραπούς που οδηγούν στην εξορία του καιρού μας. Ως δέκτης ενδόμυχων συναισθηματικών καταστάσεων εισχωρεί με μαεστρία στα ενδότερα της ζωής απαυγάσματα και τα μετουσιώνει σε ποίηση και δράση.
"Κι ο ποιητής νίκησε έναν πόνο, 
 Και δυο, και τρείς, 
 Δεν έχει σημασία, 
Το θέμα είναι να κερδίσεις  μόνο..." γράφει η Εβίτα Καφούρου.

Με υψηλό το αίσθημα του αληθινού και του ωραίου, “ζωγραφίζει” με βαθιά ενσυναίσθηση τον ανθρώπινο πόνο και  πασχίζει αναζητώντας διόδους, να χαρίσει δύναμη, μέσα από την διαρκή πάλη για νίκη και αυθεντικότητα, στη διψασμένη ψυχή του αθρώπου. Με την ανάγκη για συμφιλίωση με τον στραβό μας εαυτό, με την απαίτηση και την ακαταμάχητη επιθυμία της καρδιάς να ζήσει έναν αταίριαστο και δυνατό καημό μετουσιώνει η ποιήτρια την αδύναμη και μέτρια καθημερινότητα σε ζωτική ανάγκη για μεταστροφή του άδικου και του ασήμαντου στο αληθινό και ουσιώδες. Μέσα από χίμαιρες που κυνηγά, πίσω από πόρτες που έκλεισαν, με τα αντικλείδια για τα ασφαλισμένα αισθήματα να τελειώνουν, διαφαίνεται πως ο τόπος διαρκώς στενεύει για την ποιήτρια. Εκμυστηρεύεται στον αναγνώστη άλλοτε τη ρεαλιστική χροιά της ματαίωσης, της απόρριψης και της προσμονής  και άλλοτε το λυτρωτικό καταφύγιο που έχει ανάγκη ο άνθρωπος. Γράφει η ποιήτρια:                                                                                                                    
“Την μοναξιά φίλη ονόμασα, 
 Εικόνες κουβαλούσε ξεχασμένες,
Στιγμές γλυκές, αγαπημένες,
Μα πια, τόσο την χόρτασα….”  Κι αλλού πάλι διαβάζουμε:

“Μοιάζουμε δραπέτες,
Όταν δύσκολα μας πνίγουν,
Ψεύτες που σκοτάδι,
Μια αλήθεια ντύνουν”      Και πιο κάτω γράφει:                                                                              
“Αυτές οι νύχτες μας πια, 
Θαρρείς λιγοστεύουν…
Σαν να συρρικνώνονται οι δίοδοι,

Και μοιάζουν πια κρύπτες…”

Το έργο υπαγορεύει ποίηση κατασταλαγμένη, δουλεμένη στα πεδία του μυαλού και της καρδιάς της ποιήτριας και καταλήγει στον αναγνώστη με παραινετική, φιλοσοφική χροιά και γλυκόπικρη γεύση. Η χαρμολύπη αχνοφαίνεται πίσω από τους στίχους της συλλογής είτε η ποιήτρια μιλά με τα λόγια της σιωπής, είτε με τις βουλές της μοίρας, είτε μιλά για το παιχνίδι της ισορροπίας που διακαώς ψάχνει στη ζωή του το ποιητικό υποκείμενο, είτε συνδιαλέγεται με πυλώνες της γραφής μέσα από το ποιητικό γίγνεσθαι. Μια τέτοια συνδιάλεξη  ενυπάρχει στη συλλογή της Καφούρου με τον ποιητή Γιάννη Ρίτσο. Στο σημείο αυτό θα μου επιτρέψετε να διαβάσω το ποίημα.

« ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ ΓΙΑΝΝΗ ΡΙΤΣΟΥ »
Όχι, δεν μάθαμε να κουβεντιάζουμε…
Το χάσαμε αυτό το προτέρημα, 
 Όταν η άνοιξη ήρθε χωρίς χελιδόνια, 
 Όταν το κρασί στις παρέες δεν ήταν γλυκο…
Όχι δεν μάθαμε να αγκαλιάζουμε,
Ο ξενιτεμός έγινε τόσο συχνός,
Που χέρια ξέχασαν χέρια να πιάνουν,
Χαθήκαμε….

Και συ ποιητή, που κάποιο πρωινό άστρο
Περίμενες να διώξει τη συννεφιά,
Να σαγηνεύσει το στιλβωμένο φεγγάρι,
Θα σου πω ένα μυστικό….

Αλλάξανε τα χρόνια…
Οι αρκούδες θέλουν τα δεσμά τους,
Τα δέχονται… δεν αντιδρούν…
Και οι γυναίκες, ακόμα περιμένουν κάποιο νέο,
Να τις πάρει μαζί του, κι’ ας είναι πια αργά….
Βρες χρόνο είπες…
Μα στην εποχή μας;
Η ειρήνη που ονειρεύτηκες,
Έμεινε στα λόγια….

Οι ποιητικές συντεταγμένες της Καφούρου ξεδιπλώνονται σαν οργισμένη θύελλα σε τούτο το ποίημα, καυτηριάζοντας τον αμείλικτο και στυγνό σύγχρονο άνθρωπο για τον επίπλαστο τρόπο ζωής του, την σκληρή διάψευση των ονείρων και  τις αδυσώπητες  βαρβαρικές συντριβές του.  Η ψυχή της όλη δονείται από μια πικρή ομολογία για την απατηλή ζωή, που καλπάζει διαρρηγνύοντας τα αξιολογικά κριτήρια του πνευματικού-ηθικού πολιτισμού του ανθρώπου.
Σε άλλα σημεία της συλλογής νοσταλγεί το ονειρικό παρελθόν, αναπολεί την ομορφιά της ζωής και την αισιοδοξία και τα αναζητά εναγωνίως. Γράφει η ποιήτρια

“Αχ, να χαρείς, μίλησέ μου ξανά για πανσέδες,
Για αρώματα νυχτολούλουδων στις πλατείες,
Να σου κρατάω το χέρι χωρίς φόβο για τ’ αύριο….” 

Και λίγο πιο κάτω διαβάζουμε:

“Γελάς και εγώ σωπαίνω…
Δεν έχει λόγια η προσμονή,
Ούτε εγγυήσεις το αύριο….
Είναι μια μικρή σχισμή στην καρδιά μας η ελπίδα,
Και κει μεγαλώνουν κρυφά τα δικά μας τα όνειρα…”

Στην ποιητική συλλογή συχνά διακρίνουμε και την ψυχογραφική ματιά της ποιήτριας. Κι όταν το όνειρο της Σταχτοπούτας παλιώνει, η ποιήτρια -και η ζωή σε προέκταση- συνειδητοποιημένη και μέσα από το παραμυθιακό στοιχείο γραφής και επιβίωσης, τολμά να διαπεράσει πάνω από το γεμάτο θρύψαλα γυάλινο γοβάκι της και να σκαρφιστεί τα ψέματα και τον παλιμπαιδισμό της ηλικιακής αθωότητας ως μηχανισμό άμυνας απέναντι στον αβάσταχτο πόνο. Την αναγκαία αυτή συνθήκη ζωής φαίνεται να την έχει στοχαστεί και μελετήσει σε μεγάλο βαθμό η ποιήτρια και με αρωγό την ποίηση μάς της προσφέρει ως λύτρωση.                                                                                                            
Ακολουθεί η ανάγνωση του ποιήματος με τίτλο "Κυριακές".

 « ΚΥΡΙΑΚΕΣ »
Κυριακές που περνάνε αθόρυβα,
Γέμισαν οι καρδιές μας,
Τοπία που περνούν σε αδιάβροχα μάτια,
Μα σε αγκαλιές που μπάζουν συναισθημάτων ρινίσματα…

Πάλιωσε το όνειρο κάποιας Σταχτοπούτας,
Κι’ έμεινε το γοβάκι γυάλινα θρύψαλα,
Μιας εποχής φευγάτης την αθωότητα να θυμίζει…

Ψέματα θα σκαρφιστεί ο πόνος για να γιάνει,
Να πει πως όλα μοιάζουν σαν και πρώτα,
Σαν τότε στης Κυριακής το απόβραδο,
Που είχαμε κάτι να πούμε…

Και μοιραζόμασταν λίγο κρασί,
Μια ματιά,
Μιας αγάπης τη λέξη,
Μια συμφιλίωση με το στραβό μας εαυτό,
Μα όνειρο ήταν και πάει…

Αυτό το λίγο κρασί, που η ποιητική τέχνη το μετουσιώνει σε νάμα, μοιραζόμαστε απόψε φίλοι μου και μέσα από την αιχμηρή, γλυκόπικρη πένα της η Εύη Καφούρου μάς το κερνάει απλόχερα. Καλοτάξιδη η ποιητική συλλογή σου αγαπητή Εύη!

 27/5/2017
Αίθουσα εκδηλώσεων εκδόσεων Όστρια
Καλλιόπη Δημητροπούλου

Δευτέρα, 7 Αυγούστου 2017

ΟΝΕΙΡΟ

Ο πατέρας πέρασε πάλι γελαστός
κάτω από το σπίτι.
"Να σας φιλέψω παγωτό"
μας φώναξε. 
Η μητέρα τού ζήτησε προσάναμμα
να πυρπολήσει τ' αδύναμο κορμί της.
Ο αδελφός μου σφούγγισε κρυφά το δάκρυ.
Κι εγώ τον έπιασα απ' το χέρι
και τον ανέβασα στους ώμους μου.
Έτσι ψηλά που τον κρατώ
εγίνηκα με μιας
εγώ ο πατέρας μου
κι εκείνος το παιδί του. 

Κυριακή, 4 Ιουνίου 2017

ΔΕΛΤΙΟ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ

Δημοσιεύτηκε στο λογοτεχνικό περιοδικό https://tovivlio.net/%CE%94%CE%B5%CE%BB%CF%84%CE%AF%CE%BF-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BB%CE%AE%CF%82/



Σας γράφω από το γραφείο μεταφορών 
και αναδόμησης
με τους ετοιμόρροπους καναπέδες
και τα βαθιά τους βαθουλώματα
να ταΐζουν χειμώνα
κι άλλον χειμώνα.

Ψάχνω στις λίστες απογραφής
με τα κρεμασμένα γράμματα.
Απροσπέλαστα χαμόγελα
και παίζουν δήθεν σκάκι.
Ο έξυπνος πάντα κερδίζει
μου έλεγε η δασκάλα μου
κι εγώ έκανα πως την πίστευα.

Με βρίσκω στο δελτίο αποστολής
με τις πνιχτές εξώσεις σάρκας και νόησης
να αντιστέκομαι στα φλυτζάνια
σαν σερβίρουν παγωμένο καφέ
πάνω στης σήψης το δεντρόσπιτο
που αβγάτεψε τις ανάγκες του.
Διαβάζω στης θύρας του το εξώδικο:
Σερβίρεται κονιάκ μηδέν αστέρων.
Για παξιμάδι ούτε λόγος.

                                               Πνευμ.δικ. 6/5/2017 Καλλιόπη Δημητροπούλου